عشق؛ یعنی گفتگوی بی صدا.همیشه فکر میکنمچرا آدم ها گاهیدر جواب دوستت دارم دیگریسکوت می کنندعشق ؛شیرین ترین داستان این دنیای تلخ استبه همین سنگینیبههمین زیباییقبل از تو من قلب نداشتمدوست داشتن تو به من وجود دیگری دادبعد از دیدن تو فهمیدمبهشت یک باغ نیست!بهشت یک آدم است...آدم ها...وقتی خسته می شونددرد دل می کنند!من اما...با بردن نام تو آرام می شومواژه هایمصدف های کوچکی ستکه در آنهاکسی صدای دریا ریخته است.

همه ی پنجره ها، رو به دریا باز است." إِنَّهُ لَا يُحِبُّ الْمُسْرِفين "مگر نهکه خداوند اسراف کاران را دوست ندارد؟!تمامم را برایش گذاشتم...آه!از حباب نفسم می فهممانگار یه دریا در دلم استکه آرام نمی گیرد!ميان امواج گير كردهامو اين بوی توستكه حباب ها را مست كردهتوبوی مهمیدیبوی مه ایکه ازوسط جنگل افراگذشتهباشه...به ماهی سیاه کوچولویچشماتاز دل دریایی امبگوتو فرصت کمتنفس کشیدمتبی توهر لحظه ای که گذشتقصه ای بود کوتاه ...فصلی بود سرد ...تکرار یک فصل دائمزمستانزمستانزمستانزمستان.

تو فرق میکنی غرق میکنی.زخمی در من استکه آینه دارِ عشق استهنوز دنیا ، برام قشنگی هاش رو دارهاونم شاید ، به خاطر وقتایی باشهکه به یادتم...خودم را گم کرده بودمو باید پیدا میکردمولی ای لعنت بر من؛خودم را نمیخواستم،تو را میخواستم ...!وقتی داشتم دنبال خودم میگشتمپیدات کردمنمی دانم کجا در من آغاز شدیفقط یادم هستباران بودُتو بی چتر می آمدیخیسِ قطره های عشقبهت دل بستم و توشیارهای روحمو ترمیم کردیو من ایمان دارمحتی اگه جسمم تجزیه بشهاستخون های منبوی عشق گرم تو رو میدناز عشق چه میخواهم؟آن چه تو بخواهیهر آن چه تو بخواهیام!من، منِ توام اکنوندور نباشدر این دنیایِ کوچک!نزدیک تر باش،توخود من باش!.